Thursday, September 7, 2017

നീരാളിച്ചൂര്



പണ്ട് കടൽ കണ്ടു
തിരയിൽ ഇറങ്ങീ
കളിക്കാൻ
വെറും കൗതുകം

കടലടിച്ചേറി നീ
കാൽവിരൽ ചുറ്റി
കിക്കിളിക്കൊണ്ടു
കാൽച്ചുറ്റഴിച്ചൊന്നു
തൊടാൻ ഞാൻ മുതിർന്നൂ

കൗതുകം തന്നെ
നീയഴിഞ്ഞുടനേ
മഷിയിൽ മറഞ്ഞൂ

കുതുകങ്ങൾ തീർന്നു
കടൽകണ്ടു വീണ്ടും
തിര തൊടാൻ മുതിരാതെ
ഉടലീറനാക്കാതെ
കടൽ ചുവക്കുന്നതും
കണ്ടിരുന്നു

കടലടിച്ചേറ്റിയ നുരയിൽ
നീ വീണ്ടും വരിഞ്ഞു

നീന്തുന്നു കൗതുകത്തിരയിൽ
നീ തീർത്ത
നീലമഷിമറയിൽ.

Wednesday, August 23, 2017

ജരാരേഖിതം

ഇത്രയുമടു,-
ത്തൊന്നു നോക്കിയാൽക്കാണാം
കൈയ്യൊന്നെത്തിച്ചാൽത്തൊടാം.
നമ്മൾ കൈകെട്ടി,ക്കണ്ണും പൂട്ടി-
ക്കുനിഞ്ഞിരിക്കുന്നു.
മെല്ലെ
ചില്ലുപോൽ സുതാര്യത്തിൽ,
മഞ്ഞിന്റെ തണുപ്പുള്ള
വന്മതിലുയരുന്നു ..
പഴയ പൊരുത്തത്തിൻ വജ്രസൂചികൾ
മഞ്ഞിൻ സ്ഫടികപ്രതലത്തിൽ
പ്രിയമെന്നു പോറുന്നു
നമ്മൾ നോക്കുന്നു ,കാണാം !കൈയഴിഞ്ഞുയരുന്നു ;
തൊടുവാനാകും മുൻപേ
ജലരേഖകൾ വെറും
ബാഷ്പമായ് മറയുന്നു.

ബുധ(ദ്ധ)ത്വം



പ്രാർത്ഥിച്ചതിൽ
ഒരക്ഷരം ചേർത്തു വിളക്കിയാണ്‌
വരം വന്നത്
ഒളിച്ചുപോക്കും
ഉപേക്ഷകളും
ശീലമാക്കുന്നത്
അത്തരത്തിൽ
വന്നുഭവിച്ച
അവസ്ഥകളെ
അർത്ഥപ്പെടുത്താൻ കൂടിയാണ്

പറഞ്ഞോട്ടം



ഓടിയോടി
എത്തിപ്പെട്ടതെല്ലാം
ഏതൊക്കെയോ
തുറസ്സുകളിൽ.

ഒളിയിടമെന്നു വെളിപ്പെട്ടവ
അവയിലേക്കുള്ള
തുരങ്കമുഖങ്ങളും.

ഒടുക്കം
ചിന്നിത്തൂവിയ
വെളിച്ചങ്ങൾ
സ്വന്തം കാഴ്ചക്ക് മറച്ചത്
നഗ്നമായ
ഉരുവത്തെ,
അതിന്റെ സത്യത്തെ.

ഒളിച്ചുപോയത് ഞാനെന്നാൽ
തിരിച്ചു വന്നതു നീയത്രെ !
നീതന്നെ വരവേറ്റതും

ഒറ്റക്കഴിയിൽ ചുറ്റിയ
ഒരറ്റം മാത്രമുള്ള ഒറ്റനൂലിൽ
ഊടും പാവും പണിഞ്ഞ്
എന്നെ
ഉടുപ്പിക്കുന്നു

വെളിച്ചത്തിന്റെ
വഞ്ചനാരൂപങ്ങൾ
ഒന്നാകെ
ഒരുഞൊടിയിടയിൽ
വിവസ്ത്രപ്പെടുന്നു

ബുദ്ധനെ
യാത്രയാക്കുന്നു

ഡിമെൻഷ്യ



മറവിയെന്നാൽ ഓർമയെന്ന്
ഓർമ്മ മാത്രമെന്ന്
അമ്മയോളം സാക്ഷി മറ്റാരൂണ്ട് ?
മറവിയുടെ കാചക്കണ്ണാടിയിൽ
വിദൂരം ഓർമ്മകളൊക്കെയും
'ഞാനും ഞാനും' എന്നു
അമ്മയിലേയ്ക്ക് തിക്കുന്നു
'നീയും നീയും' എന്നു
തൊട്ടും തലോടിയും
അമ്മ പായുന്നു.

ഇന്നൊന്നില്ലെന്ന്
ഇപ്പോഴെന്നില്ലെന്ന്
അമ്മയുടെ വാഹനം
പിന്നിലേക്കുമാത്രം
കുതിക്കുന്നു

ഒരിക്കലും
ഒപ്പമാവാത്ത
ദൂരദൂരപ്പിൻവഴിയിൽ
വേറൊരു
വേഗവണ്ടിയ്ക്കായി
നമ്മൾ കാക്കുന്നു

'ഞാനും ഞാനും' എന്നു
പിന്നിൽപ്പായുന്നു
'നീയോ നീയോ' എന്നു
തലോടലറിയാതെ
തൊട്ടറിയാതെ
നമ്മുടെ
വിളികൾ നേർക്കുന്നു
വണ്ടികൾ തുടരുന്നു.

ഒരു കവിത രണ്ടു വിവർത്തനശ്രമം The Arrow and the Song (Henry Wadsworth Longfellow


1. അമ്പും പാട്ടും

ആകാശം ഉന്നമാക്കിയത്
ഭൂമിയെത്തുരന്നുപോയി
എങ്ങോട്ടെന്നറിയില്ല
പിന്തുടരാനാകാതെ
അമ്പിന്റെ ഗതികം

.
മാനത്തേക്കു നിശ്വസിച്ചതും
മണ്ണിലേക്കുു പടർന്നേറി
അറിയില്ലെങ്ങോട്ടെന്ന്
സൂക്ഷ്മത്തിലും ശക്തിയിലും
ഒരുപാട്ടിനെ പിൻചെല്ലാൻ
കെൽപ്പുള്ള കണ്ണോ!

കാലമേറെക്കഴിഞ്ഞു
വീണ്ടും ഞാൻ കണ്ടു
മുനയൊടിയാത്ത ഒരമ്പിനെ
ഒരു ഓക്കുമരത്തിൽ....
ഒരു മുഴുവൻ പാട്ടിനെ
പ്രിയസുഹൃത്തിന്റെ ഉൾനെഞ്ചിൽ !

2. അമ്പും പാട്ടും

അമ്പൊന്നു കാറ്റിലൂടെയ്‌തു
മണ്ണിൽ വീണതു പാഞ്ഞുപോയ്
അത്ര വേഗം അഗോചരം
അത്രമേൽ അറിയാഗതി
പാട്ടൊന്നു കാറ്റിലേയ്‌ക്കൂതി
മണ്ണിlലൂടതു മാഞ്ഞുപോയ്
ആരുണ്ട് സുദൃഢം സൂക്ഷ്മം
പാട്ടിൻ പാത തുടരുവോർ !
കാലംകഴിഞ്ഞു കണ്ടൂഞാൻ
ഒടിയാ, തമ്പൊ,രോക്കിന്മേൽ
ആദ്യന്തം പാട്ടിനെക്കണ്ടു
കൂട്ടിന്റെ ഹൃദയത്തിലും!

The Arrow and the Song (Henry Wadsworth Longfellow)

I shot an arrow into the air,
It fell to earth, I knew not where;
For, so swiftly it flew, the sight
Could not follow it in its flight.
I breathed a song into the air,
It fell to earth, I knew not where;
For who has sight so keen and strong,
That it can follow the flight of song?
Long, long afterward, in an oak
I found the arrow, still unbroke;
And the song, from beginning to end,
I found again in the heart of a friend.
Jyothibai Pariyadath shared a link to 

എന്റെ മേൽ ,'വിലാസം

 '


മുലയും തലയും ഒഴിവാക്കിയിരുന്നു 
ഉടൽവടിവിലും പേശിയുറപ്പിലും 
ആണെന്ന് കാണിച്ച് 
കരുത്ത് കൊണ്ട് കൊതിപ്പിച്ചു 
കൊതിയോടെ മെയ്യിലിഴുകുമ്പോൾ 
ഞെട്ടിയതും 
കണ്ണുകൾ വീണ്ടും തിരുമ്മിത്തുറന്നതും
നുള്ളി മുറിഞ്ഞതും 
മായമെന്നു തോന്നിച്ച 
ഒരു ഇടക്കാഴ്ചയിലായിരുന്നു 
കൃത്യം ....!!!
അതെ 
കൃത്യമായും ആ മുഹൂർത്തത്തിൽത്തന്നെയാണ് 
തന്നെത്താനേ സ്വാതന്ത്ര്യം പ്രഖ്യാപിച്ച 
ഒരു പെണ്ണൊച്ച
*"എന്റെ മേൽവിലാസം'
വായിച്ചു തുടങ്ങിയതും 
ചുറ്റും 
ശൂന്യതയിൽ നിന്നെന്നപോലെ 
പാളികളില്ലാത്ത വാതിൽ ചതുരങ്ങൾ 
ഉയിർക്കാൻ തുടങ്ങിയതും
ഒപ്പം 
വലംനെഞ്ചിലെ 
'തപാൽ' എന്ന് ചുവന്നയിടത്ത് 
ഇല്ലാ വിലാസങ്ങൾ മാത്രംകുറിച്ച 
എണ്ണാമില്ലാക്കത്തുകൾ 
പെരുകാൻ തുടങ്ങിയതും 

(അമൃതാപ്രീതത്തിന്റെ 'എന്റെ മേൽവിലാസം' എന്ന കവിതയുടെ installation )
 — at Vyloppilli Samskrithi Bhavan.